گلایه

دستانم در پس کوچه های خاطره          مایوس و خسته

                                             بوی تنت را جستجو می کنند

لب هام، لرزان،در افق بی رنگ و غمگین             بیهوده –

شمیم بی گناه گیسوانت را طلب میکنن

د

چشمانم حیران. سرخ            در هیاهوی خش خش شاخه ها

ناامید، بی صبرانه به انتظار آوای تو نشسته اند

.

آه چه بیهوده میپنداشتم    که تیک تاک محزون ساعت کهنه آویخته به دیوار

همخوابگی لبهایم را با گرمی تنت     از خاطره ذهن خسته ام بدر خواهد کرد!

چه بیهوده،ابلهانه میپنداشتم             که سرمای سیاه این شبهای سرد زمستانی

تصویر گرم نفست را         از گونه های بیجانم میزدایند!!!؟

همچون پری سبکبال، گمگشته            که ناخواسته و گویی باید،

                                                               به آواز باد بیرحم میرقصد

در کوچه های تکرار   ترسان،هراسان،حیران    از رهگذر میپرسم:

دست بیگناهی را ندیده ای که عشق را برای گلی زرد تفسیر میکرد؟!

رهکذر با لکنت، زمزمه کنان  نشانی دست چپت را

از قندیل شکسته ای، که از سرمازده بیدی آویزان است، میپرسد.

آه .......از این شبهای بی تو تنها سرد  و از این بی پایان سایه سیاه سکوت

                                  به کدامین دادکاه شکایت برم؟؟!

در هیاهوی بیکران واژه هاو بوها        چشمانم به انتظار پیامی نشسته اند.

و اکنون-. این منم ، اینجا          با چشمانی بسته،خسته، دلشکسته

                   در محاصره آینه ها          در انتظارم

که چگونه آیینه ها،بیرحم،پوزخند زنان، از تنهایی من....ابدیتی میسازند!