از ديگران

 

كوچك كه بوديم چه دلهاي بزرگي داشتيم ...اكنون كه بزرگيم چه دلتنگيم ...كاش همان كودكي بوديم كه حرفهايش را ...مي توان از نگاهش خواند ...اما اكنون اگر فرياد هم بزنيم كسي نمي فهمد ...و دل خوش كرده ايم كه سكوت كرده ايم

 

***            ***             ***

هرگز برای عاشق شدن به دنبال بهار و باران و بابونه نباش گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچه ای میرسی که ماه را بر لبانت مینشاند

 

نماد عشق

 

ياقوت رو مسن ترها ميشناسن، زن سرخپوشي كه سمبل عشق  بود و جوانهاي عاشق بهش كمك ميكردن با اين نيت كه آرزوشون برآورده بشه! من يه روز-يكي دو سال پيش از انقلاب- آمدم تهران و رفتم ديدمش، با اينكه عاشق نبودم خواستم كمكي به او كرده باشم نپذيرفت و درآمد كه: نميخوام ، خرج امروزم در اومده،و در پاسخ اسرار من گفت : من كه گدا نيستم!

بعدها-چند سالي پس از انقلاب- مسعود بهنود در باره اش حرف زدو مصاحبه با اورا در كاست "كانال دو" پخش كرد، صداي آرام و پر از عشقش آنروزها و امروز نيز چشمانم را اشك اندود كرد.

داستان اين است كه روزي ياقوت با مردي وعده  ملاقات دارد و قرار بر اين بوده كه او لباسي سرخ بر تن، كفشي سرخ بپا و گل سرخي در دست دور ميدان فردوسي بايستد، مرد نميآيد، ياقوت منتظر ميماند و فردا نيز و پس فردا و.....ساليان دراز با شاخه گل سرخي در دست، لباسي سرخ بر تن همچنان چشم براه عشق در حاشيه ميدان فردوسي به انتظار ميايستد.

....و من امروز پس از اي-ميل هاي دريافتي چند ماه اخيرم، پي بردم كه عشق هست، اگرچه نماد آن رفته است،من بايد عاشق باشم حتي بدون او...!

فروغ مگر نميگفت: پرواز را بخاطر بسپار ، پرنده مردني ست !

 

 

 

 

كاش ميشد با جراحي پلاستيك ذهنيت رو تغير داد!
دكتر كاتالوگ رو جلوت ميذاشت و انتخاب ميكردي: دماغم اينجوري باشه، لبهام اينجور و طرز فكرم هم مثل ....فلان كس!
با ساكشن هم ميتونستي سليقه مزخرفت رو بكشي بيرون و دور بريزي ...بد نميشد كه همه مثل تو فكر ميكردن نه؟

چشماتو كه نخواستي بشوري و جور ديگه ببيني، گفتي آرايشم پاك ميشه

آموخته ام با گذشت زمان، كه دشوار است حس خود را با ديگري تقسيم كني! گاهي شايد اما نه هميشه، به هر سبب ، شايد آن حس را تجربه نكرده، نميشناسد يا باور ندارد، و تو را و احساست را با عينكي ميبيند كه محيط اطرافش را، گناه كه نيست، نميبيند!چه بايد كرد؟ پاسخ: من دوست دارم، اگر باور ندارد چه باك؟ عاشق باش بدون آنكه باورت كند،حتي هنگامي كه نباشد.گرچه زيباتر ميبود اگرحضور داشت و حست را و زيبائيها را با او به شراكت ميگذاشتي، اما چونين است گاهي!
كه او دور است و تو همچنان با او....