بهانه ای بیش نیست، این گریز کوتاه، دستاویزی ست

که دمی-هر چند کوتاه- با شما دوستان خوبم گپی زده باشم.

دیشب پس از مدتهادو سه ساعتی وقت یافتم، خسته از کارهای

آلوده به روزمرگی،انگار نیاز داشتم که به فیلم، به دنیای خیال

روی بیاورم، و آوردم.

"عشق سالهای وبائی" کار بسیار با ارزش "گابریل گارسیا مارکز"

که پارسال ساخته شده و ....

بینهایت مرا جذب کرد، شاید چون تشنه بودم و چند گاهی از فیلم

دور بودم،یا چون چونین و شاید چونان!

اما واقعیت این است که ساخت زیبا و روان فیلم، صحنه های زیبائی

که گاه به تابلوی نقاشی میزد و بیان لطیف و یکدست فیلم مرا گرفت

و لذت بردم و با بازیگران،همراه، حس کردم، و دیدم و تجربه کردم.

داستان عشق است و چون همیشه پیچیده و آکنده از خم و پیچ!

روایت وفاداری و دوام است، روایت گام برداشتن بر خلاف مسیر

عادی زندگیست و اینکه انسان خواهد توانست تمام تابو ها و منع های

کلیشه گونه را در هم بشکند و در انتظار آن باشد که میخواهد.

و داستان زیبائی عشق است ، اگرچه از دیدگاه جامعه عادی هر حرکتی

مفهوم دیگری دارد و معنای عشق-که اینجا با دیوانگی همگام است-

با کلیشه های روزمره فرسنگها فاصله دارد.

این روزها، که غیر از وبا میبایست با بسیار دیگر دست و پنجه نرم کرد

و عشق راستین را باید در لابلای کتابهای کهنه جستجو کرد،

دیدن این فیلم

 را به آنانکه عاشقند، پیشنهاد میکنم....ببینیدش که زیباست....ساده و ....